mardi 24 mars 2020

Lou journalet dóu Pont de Garanço n° 87 Febrié 2020


«En camin pèr lou bèu tèms!  »

La biciéucleto


Quouro lou titre de reino li pople t’an douna,
N’an fa que soun devé, car l’as bèn gagna.
Li proumiés ome que te mountèron,
Es en bos que te fabriquèron.
Sus ta taio fino aut ajouca,
Amé li pèd, butavon sus li calado.
Mai prenguèron mens de peno
Quouro aguèron trouba la cadeno.
Pièi, las d’èstre trantaia,
Te mountèron sus de budèu gounfla
E fuguèron bèn entrepacha
Li proumié cop que fuguèron creba.
E d’ameiouracioun en coumplicacioun,
Siés arribado à la pouncho de la perfecioun.
I’a ges, acò dempièi d’annado,
De camin, de draio, de despartamentalo
E tambèn de gràndi naciounalo
Que li piado de ti rodo ié soun pas marcado.
Se counton plus li courregudo qu’as gagnado,
Nimai li susado que li courreire an agantado.
Dins noste rode, esperan à l’avanço
De vèire passa lou nouvèu Tour de Franço.
Perèu, dóu pichot à la Grand,
Touto l’oustalado te passo sus l’esquino.
Un tèms, li veituro t’avien destrounado,
Dins un cantoun, te languissiés, mespresado,
Esperaves tranquilamen la revengudo,
Crese qu’à l’ouro d’aro, ta glòri es tournado.
Aro que parlan de petròli, de barrau,
Te countèntes de l’òli di boutèu.
Tout cambio e pamens
Dóu païs d’aut au levant,
Dóu pounènt au trelus,
Troubarès la causo un pau redo,
Segnourejo sèmpre Sa Majesta la biciéucleto.


German Barthe
(reviraduro en prouvençau pèr li sòci dóu Pont de Garanço)



                                  La Candelouso


Fuguè celebrado tre lou siècle quatren à Jerusalèn e respond à dous evenimen :
D'en proumié, la purificacioun de la Vierge Marìo, quaranto jour après la neissènço de l'enfant Jèsu Pièi à la presentacioun de l'enfant Jèsu au tèmple, ( lou fau counsacra au Segnour) ; acò èro uno lèi jusiolo pèr tout nouvèu na.

Lou vièi Simeoun fuguè prevengu pèr lou Sant Esperit que noun defuntarié sènso agué vist lou messìo. Lou jour de la presentacioun de Jèsu au tèmple, lou vièi Simeoun, prevengu pèr lou Sant Esperit, emé la proufetesso Ano, anèron à l'endavans de la Santo famiho, Simeoun prenguè l'enfantoun dins si bras e diguè à Marìo qu'un glàsi ié traucarié l'amo.
Avans la purificacioun di femo au moumen de si relevaio, devien adurre un agnèu en sacrifice ; e se lou poudien pas, alor devien adurre un parèu de couloumbo.
Pèr aquéu dous de Febrié que fuguè nouma de long-tèms «  Purificacioun de Marìo » se fasié uno proucessioun emé de candèlo, es belèu d'aqui que vèn lou noum de « Cadelouso » pèr aquest evenimen. 

Li cire blanc de la proucessioun simboulison la pureta de Marìo, la candour de l'enfant e la drechuro de Jóusè.
Dins li campagno, lou cire benesi èro radu de la proucessioun e devié pas s'amoussa en camin ( èro marrido marco!) Ié fasien faire lou tour di champ, di vergié, dis estable ounte fasien raja quàuqui gouto de ciro dins li grùpi, passavon tambèn davans li brusc, bord qu'es lis abiho que fan la ciro di candèlo. Fin finalo, lou cire èro pausa sus l'armàri ounte servié pèr apara l'oustalado. S'atubavo que qu ouro i'avié uno mauparado, un gros aurige, o quouro quaucun de l'oustau èro à mand de defunta.

E, m'anas dire, lou crespèu, dequé s'endevèn dins tout acò ?

Sèmblo qu'èro tambèn un rite de prouteicioun pèr lou blad. Un prouvèrbi que se disié dins mant un endré disié : «  Se vos pas de blad carbounous, manjo de crespèu pèr Candelouso »
Adounc èro pèr que li recordo de blad agantèsson pas la malautié dóu carboun. Segur, èro li femo qu'alestissien li crespèu, mai èro lou mèstre d'oustau que li fasié sauta pèr li revira dins la sartan ; em'uno pèço d'or o d'argènt dins la man gaucho, acò i'asseguravo crespino e bonur.
E se d'asard se capitavo que lou crespèu anèsse ajougne lou cire benesi en aut de l'armàri, se ié secavo tout l'an e servié tambèn d'aparamen pèr l'oustalado.

Antan, lou dous de Febrié de vèspre, li gènt de Bedarrido anavon en ribo de Sorgo, dóu coustat de Vau-Croso : fissavon de candeleto sus de pousteto que pausavon sus l'aigo. Se lis embarcacioun se desviravon o se li candeleto s'amoussavon en routo, acò marcavo que l'ivèr èro à mand de s'acaba, que i'aurié bèn-lèu plus besoun de lume.
A Marsiho, fasien de pichot bescue en formo de barco, li naveto, e acò ramento tambèn la barco di Santo Marìo.
A l'ouro d'aro, à Bedarrido, «  negon li lume » un pau mai tard dins la sesoun, bord que pèr Candelouso, se dis que se lou tèms es clar, acò es marrido marco, l'ivèr reprènd e fai quaranteno...
Alor, mèfi !
                                                                 Michello




mardi 17 mars 2020

Lou journalet dóu Pont de Garanço n°86 Janvié 2020


« Bono annado, bèn granado ! »

De fìò e d'aigo...


Nous vaqui à la debuto de l'an. Pèr iéu, se falié resumi tout ço que s'es passa de long d'aquéli douge mes de 2019, lis image que me venon d'en proumié, es d'image de fìò. Un estiéu de fìò emé la ràbi dóu soulèu e li record de calour au nostre emé 46 degrad. E tambèn de fìò que s'atubavon pertout, dins nosto encountrado, dins noste païs, mai tambèn dins d'autri païs coume l'Amazounìo, 

e aro en Australìo, de fìò de fes que i'a atuba voulountarimen, e de fiò qu'an devouri fourèst, oustau, e meme tua de gènt. I'aguè lou pilot d'un boumbardié d'aigo que se tuè en anant assaja d'amoussa lou fiò dins lou Gard. E pièi i'aguè d'àutri malastre emé de plueio diluviano, de subroundamen, de muraio e d'oustau que s'afoundron en tuant de gènt. 13 persouno qu'an peri à l'autouno dins lis inoundacioun, e tres ome que se tuèron tambèn dins soun elicoutèr en anant de Pertus, ounte avien sauva de gènt, e anavon dins lou Var pèr n'en sauva d'autre.

I'aguè meme, i Mèo ( Aup de Auto Prouvenço) , un pan de la mountagno, un d'aquéli Penitènt 
que soun aqui despièi de tèms inmemouriau, que se derrabè pèr s'afoundra sus lis oustau.

E fau pas óublida lou terro-tremo dóu Tièi, dins l'Ardecho au mes de Nouvèmbre

Uno annado emé forço malastre, vous disiéu, sènso parla dis àutri proublemo coume li grèvo pèr proutesta contre lou gouvèr que vòu refourma li lèi sus li retrèto, e qu'acò agrado pas en tóuti...
E zóu mai de garouio, de manifestacioun, e tout acò au moumen que li gènt anavon faire si croumpo de Nouvè o s'enanavon en vacanço.
Queto epoco ! Sabe pas coume tout acò vai vira, e vòu mies pas escouta lou prouvèrbi que dis :
N'agues pas pòu de l'an dóu bissèst
Mai d'aquelo d'avans e d'aquelo d'après
bord qu'aquest an es l'an dóu bissèst........
                                                                   Michello

                     L'Epifanìo . Li Rèi

En 274 avans Jèsu Criste, à Roumo, l'Emperaire Aurelian counsacrè un tèmple au Diéu Mitra. Èro pèr marca, aquéu jour qu'èro lou soulstice d'ivèr, lou triounfle dóu soulèu invincu. En 336 se chausis lou meme jour pèr celebra la Nativita dóu Criste. Mai li crestian d'Óuriènt desplacèron lou soulstice d'ivèr au 6 de Janvié, e celebrèron aquéu jour la fèsto di lume, la neissènço dóu Criste e la debuto de l'an. Pièi li glèiso d'Ôuriènt e d'Ôucidènt s'acourdèron pèr dire que lou Criste èro nascu lou 25 de Desèmbre, e que fuguè bateja lou 6 de Janvié.
Aquéu jour es lou jour di Rèi, li tres mage que seguiguèron la bello estello, e qu'arribèron après li pastre, à Betelèn. ( d'après Charles Galtier)

Dins mant un endré, la viho de l'Epifanìo, soulstice d'ivèr, fèsto de Sant Jan l'Evangelisto. se fasié un fìò coume se fai pèr lou soulstice d'estiéu, la Sant Jan Batisto. La fèsto de l'Epifanìo èro subre-tout la fèsto di lume, simboulisant li rai de la bello estello que guido li Rèi mage vers l'establo de Betelèn.. Dins d'ùnis endré, coume à Pertus, fasien passa lou càrri carga de fais empegousi dins li carriero de la vilo, pièi lou fasien crema.
Dins la liturgìo primitivo se festejavo la presentacioun de Jèsu i Rèi mage que i'aduson de presènt de si tres countinènt : Asìo, Éuropo e Africo. A sa seguido, i'avié un fube de mounde, èro « La marcho di Rèi  »cant de Nouvè sus uno musico coumpausado pèr Lully, cant que Bizet apoundeguè dins «  l'Arlesiano ».
Mai quau son en realita aquéli Rèi o Mage ? Leva de si representacioun dins la crecho, li santoun ( pichot sant), se n'en pòu faire uno leituro esperitalo. Ilustron la representacioun di tres mounde. Lou cors respond au rèi, gestiounàri de la matèri, l'amo respond au prèire, gardaire de la paraulo divino, li tèste sacra, l'esperit que respond au proufèto, es au toco-toco emé la divinita.
Se desplaçon souto lou signe de l'estello pèr temounia e trasmetre. Soun vesti dis ournamen di mistèri de Mitra.

Melquior, vièi ome barbassu dóu tipe éuroupean que saup lis evenimen de l'endevenidou pourgis l'or e saludo l'enfant coume « Rèi ».
Gaspard, ome jouine, imbarbu dóu tipe asiati, que beilejo lis encauso d'aquélis evenimen, pourgis l'encèns e saludo l'enfant coume «  Prèire »
Bautesar, ome dins soun bon, de tipe african que pòu parla à Diéu fàci-à-fàci ( o aqui à la fàci de soun representant dirèit ) pourgis la mierro e saludo l'enfant coume Proufèto.
Fau dire que la mierro èro regardado coume un baume d'incourruptibleta coume l'ambrousìo di Grè.Es un bèure e un manja d'inmourtalita. Fau apoundre que la presènci di pastre marco li dos biais de counèisse l'aveni : li mage pèr l'esperit de lumiero e li pastre pèr lis ange.
L'Epifanìo represènto la crestianisacioun di Saturnalo di Rouman.( Dins li taulejado di saturnalo, mèstre e esclau èron de parié à parié, e manjavon à la meme taulo). Pèr la taulejado, un enfant, simboulisant l'innoucènci e representant Febé ( de Febus, lou soulèu) destribuïssié i counvida uno part de la galeto di Rèi. I'avié qu'uno di part que countenié la favo ( lou faiòu) e lou que la trouvavo cargavo la courouno e devenié lou Rèi de la taulejado.Aquelo galeto de meinage fuguè pièi ramplaçado pèr de pan, pièi, au nostre pèr lou « Reiaume »,
La pasto fuietado eisisto despièi de long-tèms ( encò di Grè, e dins l'Óuriènt-Proche) la recèto fuguè aducho en Éuropo, en Franço e en Austrìo pèr li Crousa. La franchipano fuguè amagestrado au siècle 17èn segound li recèto de Ano d'Austrìo.
Dins aquelo fèsto de l'Epifanìo, d'ùni vesien de simbole alchimi emé la trasfourmacioun dis elemen e la trasmudacioun en or ( la coulour de la galeto e la courouno dóu Rèi de la favo)

E aro, que siegue emé la galeto de franchipano, o emé lou reiaume, coungoustas vous, e mèfi de pas avala la favo !
Michello

Li catounet

Dins ma tristo soulitudo,
Ai tres coumpagnoun :
Uno pichoto catouneto
E dous bèu catoun.
Soun nascu l’annado passado,
Soun deja bèn poulidet.
La jouino cato es blanco,
Ié dise Blanqueto.

Un catoun es gris, es Grisoun,                             

L’autre es negre, ié dise Negroun.

Lis ai jamai margassa,
Perèu noun soun sóuvage coume d’àutri cat.
S’asseton sus uno cadiero
Davans lou fiò,
Agachon bouli lou plat à tarto.
Quouro li sone, soun lèu arriba,
D’èstre bèn brave, soun recoumpensa.
Lèisson pas l’oustau,
Parton pas enliò,
Mounton sus lou granié pèr faire soun obro :
Tafuron pertout e bèn coume fau ;
Pièi tornon davala.
Pèr me distraire,
Venon s’amusa.
Pèr forço, me fan estrassa de rire
Talamen soun lèste pèr se presenta,
Lis acroubate dóu cièri
Soun pas à coumpara !
Que Diéu prevengue que ges de mau arribo
À mi catoun.

German Barthe
(reviraduro en prouvençau pèr li sòci dóu Pont de Garanço)

lundi 16 mars 2020

Lou journalet dóu Pont de Garanço Desèmbre 2019 n° 85


« De longo passo, jamai s’alasso ! »

                                  Li chucho-moust...

De toustèms i'a 'gu de gènt qu'èron un pau à despart dis autre ; se disié qu'èron d'óuriginau ; i'a tambèn toujour agu de gros beveire, de chucho-moust o teto-fiolo, s'amas miés...Mai à l'ouro d'aro, se veson mens pèr carriero, li mour an chanja. Me souvene que quouro ère pichoto, n'aviéu pòu, me demandave s'èron óublija de bèure coume acò e coumpreniéu pas que forço gènt se n'en trufavon.
Au vilage, n'i'avié quàuquis un qu'èron de longo amoura à sa boutiho ; i'avié lou Toine, qu'èrian quasimen vesin. Avié fa lou ràfi touto sa vido, avié ges de famiho, e restavo dins un oustaloun sourne que sis ancian mèstre ié prestavon. Me sèmblo qu'èro empega d́óu matin jusqu'au sèr, lou vesian mounta la carriero en trantaiant sus si cambo ; lou davans de si braio èro souvènt bagna enjusqu'i geinoun;de fes que i'a de gènt bountous l'ajudavon à mounta. Un cop, au siéu, davalè l'escalié de pèiro e barrulè jusqu'à sa croto ; nàutri, li pichot dóu quartié que jougavian dins la carriero, l'ausiguerian gemi feblamen ; li mai courajous dintrèron e lou troubèron au sòu, la cambo routo ; anerian souna sis ancian mèstre que se n'óucupavon un pau. Quouro revenguè de l'espitau, quàuqui mes après, se boutè tournamai à teta sa boutiho... dequé voulès, èro un paure ome sènso famiho, e la boutiho èro sa coumpagno, soun soulas.

Dins lou quartié, n'i'avié un autre, tambèn vièi jouvenome que restavo emé sa maire. Tres cop pèr semano ramassavo lis escoubiho emé soun chivau e soun toumbarèu. Papiolo amavo bèn de chima, e quouro s'encigalavo, sabe pas se sa maire lou garçavo deforo, o s'es èu qu'amavo mies de resta à despart, dins un marrit oustaloun toucant soun estable, aqui ounte estremavo sis óutis. Èro toujour galoi, e quouro s'enchusclavo, cantavo, risié, galejavo ; e li vesin disien : «  li cigalo canton... » Quant de cop l'aven trouva que « cuvavo », alounga dans la gandolo de la carriero !
Dins lou vilage se countavo encaro qu'un autre qu'ai óublida soun noum, anavo d'escoundoun s'amoura à la bouto, dins sa croto. Un jour, sa femo lou vesènt pas remounta i'anè pièi vèire ço que fasié : s'èro embrounca e toumba de mourre-bourdoun dins la croto, e en mai d'acò avié óublida de sarra lou roubinet de la bouto que se vieujavo pèr sòu...

N'i'avié un autre que restavo dins un cabanoun toucant lou cementèri, ié disien : «  lou liounès » ; èro tambèn empega tout lou sanclame dóu jour, e coume lou Toine, avié souvènt li braio trempo, qu'èro pas de susour...
Quouro ié pènse, à-n-aquélis ome, me dise qu'en mai de segur d'èstre malurous, li gènt li mau-tratavon en se trufant d'èli, coume s'avien esta respounsable de soun malur. L'alcoulisme èro regarda coume un vice, e noun uno malautié que se pòu sougna.
Urousamen, li tèms an un pau chanja....
                                                                         Michello

Lis ami

Bèn souvènt, d’ami n’en countan forço..
Alor manjan, risèn, fasèn la fèsto ensèn :
Li liame sèmblon fort e subretout bèn ancra.
Ai ! las, un pichot rèn pòu ascla l’ensèn !

Li que cresien de pur devenguèron distant,
Li crousan plus, dempièi un certan tèms ;
Pèr sis obro, soun-ti belèu absènt
Vo penson-ti plus à sis ami d’avant ?

Dins la dificulta, li verai se manifèston,
Tout lèst à nous prouba, que l’èron e lou demoron ;
Alor li liame se nouson, se tèisson, se refourtisson ;
Quouro sian soustengu, decuplan nòsti forço !

Dins un climat sincère e de vertadièro fisanço,
Se riscan de-fès à quauco counfidènçi,
Meme sus de sujèt toucant l’entimeta,
En esperant souvènt un counsèu avisa.

Sa presènci apasimanto es bèn, dins lou malur :
De gèste e de mot nous toucon dre au cor,
Ajudon à supourta aquesto doulour intènso
D’un mourau alassa, atenuon la soufrènço.

Li tremoulament de la vido, qu’espargnon degun,
Poudrien veni, encò èli, desturba la quietudo ;
Sara à noste tour d’agué soun atitudo :
D’un biais espountaniéu, sènso coumta ço que dounan.

À vous de recensa, en esclausènt lou pire ;
Soul, li det d’uno man van belèu sufire…
Ame mi coumpan, meme en noumbre redut,
Imagine pas viéure sènso d’ami.

Ismin baduel
(reviraduro en prouvençau pèr li sòci dóu Pont de Garanço)


mercredi 5 février 2020

Lou journalet dóu Pont de Garanço N°84: Nouvèmbre 2019

Li moulin d'òli soun à soun plen!



Manosco di platèu
Jan Giono

.Vas coumprendre : Vendiéu mi tartifle, coumprave de pan amé mi sòu, vendiéu moun blad, coumprave de vin vo de car vo de tartifle.
Me diguère : « He ! Mounte acò vai, tout acò, viro coume un móutoun lourd. Blad pèr blad, perqué pas lou miéu ? ». Or, vas miéus coumprendre. S’es trouba, que quouro mordiguere dins uno de mi tartifle cuecho souto la cendre, diguère : « Coulego, acò vo es de tartifle ! ». E de-fet, aquel sòu de la coulino, es un sòu nòu, es un sòu que douno pau, d’accòrdi, mai douno pau coume un oubrié que fai bèn ço que fai. La patato, i’avié tóuti li goust de la terro dedins, de goust dóu founs dóu diable, coume se dis ; acò foundié au caud de la lengo coume un burre. Es bèsti ço que te vau dire, mai acò avié un goust d’oumbro, o, un goust d’oumbro de terro fresco e d’èr. Alor diguère : « Perqué pas lou blad, perqué pas lou vin, perqué pas tout ? »
Aviéu un four. Èro aqui darrié, vène vèire ! Amé de pèiro d’eilamount ; soun plato au naturau. Lou bourre de ferigoulo seco, de souco d’óulivié, de gavèu, de mato de lavando. Acò fai de brasas subre-bèu, te n’en rendés pas comte. Tout lou four es blanc d’uno nèu de fiò, amé, au mitan, li tèsto di souco d’óulivié redouno, en braso roujo, duberto coume de gròssi roso. E l’óudour dins tout acò !
Alor, d’abord, brassère ma pasto en plen èr e tóuti li boufigo de la pasto, es de vènt que n’en soun clafido. Arrengueire mi pan dins lou four ; tanque la porto. Me vau asseta souto li ciprès. N’ai pèr dos ouro à miraia l’alentour. E justamen, un jour te parlarai d’acò e de ço que ié vese dins aquel alentour.

Pèr lou vin, es parié. Acò n’en fai pau : Me countente de ço qu’ai.

Tene de galino : fan d’iòu. 

Tene dos cabro : fan de la e de cabrit.


Dempièi, boulegue plus. Travaie pèr iéu. Acò m’empache de rescountra de gènt que m’agradon gaire. E ço que manje, es lou meiour de tout.
Ai de cambo : i’a ges de camin que noun s’en vèn à bout amé de cambo e de la paciènci.
Ai de bras : i’a ges d’obro que se coumplis amé de bras e de la paciènci. E pièi, dempièi que fau acò, ai de tèms pèr tout. Ai de tèms plen ma pòchi. N’en pode pèrdre, tant que vole, à ço que vole ; acò costo rèn . la vido es poulido !...

(reviraduro en prouvençau pèr li sòci dóu Pont de Garanço)

Li venturo de Frago, tartugo escaparello


Après soun plantié de l'estiéu passa, Frago semblavo siavo ; me disiéu que belèu soun oustaloun e si sorre i'avien defauta. Mai vaqui que lou dès d'Avoust, au moumen d' embarra mi tartugo pèr la niue, n'en mancavo uno ; e segur, èro Frago !
Cerco que cercaras...
Belèu qu'à-n-aquelo tartugo boulegueto, l'espàci de soun claus ié semblavo mai trop estré. Dins si pensié de tartugo, se disié : «  L'an passa, aviés capita toun plantié ; veguen un pau se aquest an te poudiés espaceja un pau mai de tèms ; fai caud, dins noste claus, mau-grat l'oumbro di plumachié ; mai coume aviéu fa pèr sourti d'aqui ? »
Un jour que la mai grosso de si sorre penequejavo à coustat dóu cledis, i'escarlimpè subre l'esquino, e d'aqui se boutant drecho sus si pauto de darrié, s'arrapè à la grasiho e aguè plus qu'à se leissa toumba de l'autre coustat. D'aqui, ges de muraio, èro pas tant riscous.
Travessè lou jardin e s'endraié dóu coustat di taulo d'ensalado ; i'avié pèr se coungousta, e pièi un pau mai d'oumbro, e la terro èro pas tant duro que dins lou claus, se vesié que l'endré èro arrousa tóuti li jour.
E iéu, d'aquéu tèms me disiéu :
« Quau es que darbounejo coume acò, dins lou jardin ? »
Pèr endré, semblavo que i'avié'gu un pichot terro-tremo ; li rego d'arrousage se durbien, i'avié de trapalas ounte tóuto l'aigo s'esquihavo e degoulavo sabe pas mounte, e disiéu encaro : « Aquéli trau, aquélis ouide, soun trop gros pèr un darboun, e trop pichot pèr un gàrri-vibre ». Acò me carcagnavo.
E souvènti-fes, pensave à Frago ; saupre mounte es anado ? E ounte vai passa l'ivèr ?
E elo, d'aquéu tèms se chalavo : sourtié pèr manja quouro lou soulèu coumençavo de dardaia, pièi anavo mai s'assousta au fres pèr ié passa lou gros de la calour. E coume acò jusqu'à la fin de Setèmbre...
Un jour qu'anave arrousa mi plantun d'ensalado, moun pèd pico sus quicon de dur ; un caiau, un d'aquéli gros frejau que lou jardin n'es clafi...Regarde.. uno tartugo ! «  mai de mounte vènes, tu ? »
Pièi tout d'uno m'avisère qu'èro Frago !
Frago semblavo de s'encamina devers soun claus. La calourasso avié moula, li journado se fasien mai courto, de segur que tout ié disié que falié sounja à l'ivernage.
L'ai pausado demié si sorre, e tout d'uno s'es anado escoundre souto la paio, dins sa cabaneto. Li jour que seguiguèron, mangè un pau, mai es elo que s'es entarrado la proumiero pèr passa l'ivèr. Aro, siéu tranquile pèr sièis mes, mai dequé fara l'an que vèn ?

Tartugueto, boulegueto
Entourno-te dins ta cabaneto.

Michello

La carriero di dindouleto


Quand ma carriero s'esvihavo dins un brusimen d'alo
La carriero qu'amave, la carriero di dindouleto
Ausiéu en secrèt li voues dóu tèms passa
Counta de souveni à jamai escafa.

Eilamount lou castèu di fenèstro cintrado
Majestousamen douminavo la valèio
E de sèr li carreto cargado vers èu mountavon
Dins un brut de sounaio e de rena brounzènt.

Li pèiro, en quitant lis oustau crebassa
Gemissien loungamen sus li rouino en tas
Me ramenton lis ourrour d'àutri-fes
Li famino, la pèsto e lou carcan moucaire.

Ah ! me ramente bèn de l'estrecho androuno
Quouro veniéu, enfant, jouga i dindouleto ;
Lou soulèu, en passant, tout just se s'enfusavo
Èro l'age di joio ignourènt li regrèt.

Trop de siècle esvali an couneigu li demoro
L'ouro arribo, ai-las ounte fau que defunton
Bessai que ié veiren un jardin plen de flour
Alor m'entournarai canta si darnié plour.


Gineto Viaud-Desmoulins

Revira au prouvençau pèr lis escoulano dóu Pont de Garanço


Gineto Viaud-Desmoulins

Nasquè en 1903 au Doumàni de « Roberty » au Pountet, que soun paire n'èro intendènt. La famiho restavo dins uno pichoto bastido dóu doumàni. Gineto anavo à l'escolo privado dóu Pountet.
En 1924, à Lioun, se marido em' un emplega dóu camin de ferre.
A la retirado, pèr Gineto, fuguè lou tourna au païs amor que s'istalèron à Vedeno.
Gineto a 76 an quouro fai soun intrado dins l'ataié tiàtre pèr li persouno d'un age, ataié beileja pèr Andriéu Morel. Acoumencè aquesto aventuro emé dos vedeneso, Leounìo e Eliso.
Li «  tres memèi » van pièi intra à l'ataié tiàtre de l'Oustau di Jouine ; van jouga dins de tiàtre, d'escolo, coulège ; percoulon lou païs e jogon meme pèr la televisioun.
A 80 an, Gineto participara au tournejage d'un filme : « Li conte de la carreto »
Persounalita forço afourtido, se disié : «  noun coumunisto, mai roujo e fièro de l'èstre »
Defuntado en 1995, nous a pourgi d'escri e uno garbo de pouemo entitulado : « A l'agrat dóu mistrau. »
sorgo: les cahiers du lavoir n° 3 de Desèmbre 2011
Article de Mr Georges Bellot